కర్ణుడు మహా వీరుడు అయినా, అతను దుర్యోధన పక్షంలో నిలబడటం వల్ల అతను ధర్మానికి వ్యతిరేకంగా యుద్ధం చేయాల్సి వచ్చింది.
కృష్ణుడు ముందుగానే కర్ణుడికి నిజం చెప్పి, పాండవుల వైపు రావాలని కోరాడు కానీ కర్ణుడు అప్పటికే దుర్యోధనుడికి మాట ఇవ్వటం వల్ల అందుకు అంగీకరించలేదు.
తాను కుంతీ కుమారుడిననే విషయం తెలిసినా, దుర్యోధనుడి స్నేహాన్ని వదలలేనని కర్ణుడు కృష్ణుడికి స్పష్టంగా చెప్పాడు.
కృష్ణుడు కర్ణుడి దానం, పరాక్రమం, నిబద్ధతను గౌరవించినా, ధర్మం కంటే వ్యక్తిగత గొప్పతనం పెద్దది కాదని భావించాడు.
అభిమన్యుడి మరణంలో కర్ణుడి పాత్ర కూడా ఉండటం వల్ల, అతని పట్ల కృష్ణునికి కరుణ తగ్గిందని చాలామంది భావిస్తారు.
కురుక్షేత్రంలో కర్ణుడి రథచక్రం ఇరుక్కున్నప్పుడు, యుద్ధనియమాల కంటే ధర్మవిజయం ముఖ్యం అని కృష్ణుడు అర్జునునికి చెప్పాడు.
కర్ణుడు గతంలో ద్రౌపదిని అవమానించిన సభలో పాల్గొనడం కూడా అతని పాపభారాలలో ఒక భాగమని కొన్ని పురాణాలు చెబుతాయి.
కృష్ణుడు వ్యక్తిని కాదు, అతను నిలిచిన ధర్మపక్షాన్నే ఎప్పుడూ రక్షిస్తాడు; కర్ణుడు ఆ ధర్మపథం నుంచి దూరమయ్యాడు.
యుద్ధభూమిలో కర్ణుడికి అనేక గతం తాలూకు శాపాలు, గత కర్మలు కలిసి చివరి క్షణంలో అతని రక్షణకు అడ్డుగోడలుగా నిలిచాయి.
అందుకే కృష్ణుడు కర్ణుడిని కాపాడలేదు; అది కర్ణుడిపై కృష్ణునికి ఉన్న ద్వేషం కాదు, ధర్మానికి అనుకూలంగా తీసుకున్న కఠిన నిర్ణయం.