అడవిలో జన్మించిన ఏకలవ్యుడు రాజకుమారుడు కాదు కానీ విలువిద్యపై అతని మక్కువ, కఠోరశ్రమ, అచంచల సంకల్పం అతన్ని ప్రపంచానికి తెలియని మహా యోధుడిగా నిలబెట్టాయి.
ద్రోణాచార్యుడి వద్ద విద్య కోరినప్పుడు వర్ణభేదం, సామాజిక అసమానత కారణంగా ఏకలవ్యుడు తీవ్ర తిరస్కరణ ఎదుర్కొన్నాడు అయినా తన ధ్యేయాన్ని, కలను, సాధనను ఎప్పటికీ వదులుకోలేదు.
గురువు అంగీకరించకపోయినా ద్రోణాచార్యుడి మట్టివిగ్రహాన్ని నిర్మించి దానిని గురువుగా భావించి స్వయంగా సాధన చేసి అసాధారణ నైపుణ్యం సంపాదించాడు.
అతని విలువిద్య అంత ప్రఖ్యాతి పొందింది కుక్క నోరు గాయపరచకుండా బాణాలతో మూయగల స్థాయికి చేరి అందరినీ ఆశ్చర్యంలో ముంచేసింది అది అతని ఏకాగ్రత.
అర్జునుడు ప్రియ శిష్యుడిగా నిలవాలనే ద్రోణాచార్యుడి వాగ్దానం ఏకలవ్యుడి ప్రతిభను గౌరవించకుండా అన్యాయానికి గురి చేసింది.
గురుదక్షిణగా బొటనవేలు కోరినప్పుడు ఏకలవ్యుడు ప్రశ్నించలేదు గురుభక్తితో ఇచ్చేశాడు కానీ ఆ క్షణం ప్రతిభపై వ్యవస్థ గెలిచింది అది చరిత్రలో అత్యంత బాధాకరమైన త్యాగం.
బొటనవేలు కోల్పోయినా ఏకలవ్యుడు ఆత్మవిశ్వాసం కోల్పోలేదు అతని కథ ప్రతిభను అణచివేయగలరు గానీ నమ్మకాన్ని కాదు అని చెబుతుంది ఇది పోరాటం గౌరవం స్వాభిమానం సహనానికి ప్రతీక.
ఈ స్టోరీలో త్యాగం ఉన్నా దాని వెనుక దాగిన కఠిన సత్యం ఏంటంటే, సామాజిక అసమానత ప్రతిభను ఎప్పటికప్పుడు అడ్డుకుంటుందని.
ఏకలవ్యుడు ఓడిపోయినవాడు కాదు అవకాశాలు దొరకకపోయినా తన ప్రతిభతో చరిత్రలో మౌనంగా చిరస్థాయిగా నిలిచిపోయిన మహానుభావుడు.
ఏకలవ్యుడి అసలైన గాథ మనకు చెప్పేది ఒక్కటే ప్రతిభ జన్మతో నిర్ణయించబడదు అవకాశం గౌరవం న్యాయం లభిస్తే సాధారణ మనిషి కూడా చరిత్ర సృష్టించగలడు.