మహాభారతంలో కర్ణుడు, అర్జునుడు ఇద్దరూ అపార ప్రతిభావంతులు, కానీ వారి జీవన పరిస్థితులు, గురువులు, అవకాశాలు పూర్తిగా భిన్నంగా ఉండేవి.
కర్ణుడు పుట్టుకతోనే మహావీరుడు అయినా, సమాజం అతనిని సూతపుత్రుడిగా తక్కువ చేసి చూసింది, అదే అతని జీవితానికి పెద్ద గాయం అయింది.
అర్జునుడు ద్రోణాచార్యుడి వద్ద సంపూర్ణ శిక్షణ పొందాడు, కానీ కర్ణుడు అనేక అడ్డంకులు దాటుకుంటూ తన ప్రతిభను నిరూపించుకోవాల్సి వచ్చింది.
పరశురాముని వద్ద విద్య నేర్చుకున్న కర్ణుడు, తన అసలు జన్మరహస్యం దాచడం వల్ల శాపాన్ని పొందాడు, అది యుద్ధంలో ఆయనపై ప్రభావం చూపింది.
అర్జునుడు యుద్ధనైపుణ్యం, ఏకాగ్రత, దివ్యాస్త్రాల వినియోగంలో అగ్రగామి కాగా, కర్ణుడు ధైర్యం, దానం, ఆత్మగౌరవంలో అసాధ్యుడు అయ్యాడు.
కర్ణుడు అనేకసార్లు అర్జునునికి సమానంగా నిలిచినా, కీలక సమయంలో శాపాలు, రథచక్రం, అదృష్టం అతనికి ఎదురుతిరిగాయి.
కురుక్షేత్రంలో కర్ణుడు అద్భుతంగా పోరాడినా, కృష్ణుని మార్గదర్శకత్వం, అర్జునుడి క్రమశిక్షణ యుద్ధ ఫలితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది.
గొప్పతనం కేవలం యుద్ధవిజయంలో కాదు; కర్ణుడి దాతృత్వం, స్నేహనిబద్ధత, అవమానాల మధ్య పోరాటం అతన్ని ప్రత్యేక మహావీరుడిగా నిలబెట్టాయి.
అర్జునుడు శాస్త్రపరంగా, యుద్ధపరంగా ముందుండవచ్చు, కానీ కర్ణుడు దానపరంగా, త్యాగపరంగా ఎంతోమంది మనసులో మొదటి స్థానం సంపాదించుకొన్నాడు.
అందుకే కర్ణుడు అర్జునునికంటే గొప్పవాడా అనే ప్రశ్నకు సమాధానం, మీరు గొప్పతనాన్ని ఎలా కొలుస్తారనే ఆలోచనా విధానంపైనే ఆధారపడి ఉంటుంది.