మహాభారతం ప్రకారం మరణం అనేది అంతం కాదు; అది శరీరానికి ముగింపు మాత్రమే, ఆత్మ మాత్రం కర్మల దారిలో తన ప్రయాణాన్ని ముందుకు కొనసాగిస్తుంది అనే సందేశం ఇస్తుంది.
ఆత్మను ఎవరూ చంపలేరు, దహించలేరు, ముంచలేరు; శరీరం నశించినా జీవస్వరూపం నిలిచి మరో లోకయాత్రకు సిద్ధమవుతుందని మహాభారతం చెబుతుంది.
మరణం తర్వాత మనిషి గమ్యం అతని కర్మలపై ఆధారపడుతుంది; ధర్మంగా జీవించినవారికి మంచి ఫలితాలు అధర్ములకి బాధాకర ఫలితాలు ఎదురవుతాయని మహాభారతం గట్టిగా హెచ్చరిస్తూ చెబుతుంది.
స్వర్గం నరకం శాశ్వత నివాసాలు కావని మహాభారత దృష్టి; అవి కర్మఫలాల అనుభవ స్థలాలు మాత్రమే, తర్వాత పునర్జన్మ కొనసాగుతుంది మళ్లీ జీవయాత్ర మొదలవుతుందని చెబుతుంది.
యమధర్మరాజు తీర్పు భయం కోసం కాదు; జీవితం ఎలా గడిపామో గుర్తుచేసే న్యాయచిహ్నంగా మహాభారతం ఆయనను ప్రతిపాదిస్తుంది.
భీష్ముడు తెలిపిన ధర్మబోధలో జీవితం తాత్కాలికమని, మరణం అనివార్యమని, అందుకే మానవుడు సత్యం, కరుణ, దానం పెంపొందించాలని సందేశం ఉంటుంది.
గీతా బోధలో కృష్ణుడు అర్జునునికి శోకాన్ని విడనాడమంటాడు; శరీరమార్పు వస్త్ర మార్పులాంటిదని, ఆత్మ మరొక దేహాన్ని స్వీకరిస్తుందని వివరిస్తాడు అది జీవిత రహస్యాన్ని లోతుగా తెలియజేస్తుంది.
మరణాన్ని జ్ఞాని శత్రువుగా చూడడు; అది కర్మచక్రంలో ఒక దశ మాత్రమే, ఆత్మ వికాసానికి మరో ద్వారం అని భావిస్తాడు అని మహాభారతం లోతుగా మనకు చెబుతుంది.
మోహం, లోభం, అహంకారం మనసును కట్టిపడేస్తాయని మహాభారతం చెబుతుంది; వీటిని జయించినవారే మరణరహస్యం ముందు ప్రశాంతంగా నిలబడగలరని కూడా చెబుతుంది.
చివరికి మహాభారత సమాధానం ఇదే: మరణం భయంకరం కాదు, అధర్మమైన జీవితం భయంకరం; ధర్మమే ఆత్మకు ఎల్లప్పుడూ ఉత్తమ రక్షణ అని స్పష్టంగా మనకు చెబుతుంది.