రాముడు తన జీవితంలో వచ్చిన ప్రతి కష్టం దైవలీలలో భాగమని భావించాడు, అందుకే బాధను ప్రశ్నగా కాదు, ధర్మంగా స్వీకరించాడు ఎప్పుడూ శాంతిగా నిలిచాడు.
తన వ్యక్తిగత బాధ కంటే కుటుంబ గౌరవం, తండ్రి మాట, రాజధర్మం గొప్పవని రాముడు తెలుసుకొని అడవికి ప్రశాంతంగా వెళ్లిపోయాడు.
అన్యాయం జరిగినప్పటికీ రాముడు కోపంతో స్పందించలేదు, ఎందుకంటే కష్టం వచ్చినప్పుడు మన స్వభావమే అసలైన గొప్పతనాన్ని చూపిస్తుంది అని నమ్మాడు.
రాముడు పరిస్థితులను శాపంగా చూడలేదు, అవి తన పాత్రను మరింత పవిత్రంగా తీర్చిదిద్దే పరీక్షలుగా భావించి ధైర్యంతో ప్రతి అడుగు వేసాడు.
సీతావియోగం, రాజ్యం కోల్పోవడం, వనవాసం అన్నీ ఉన్నప్పటికీ రాముడు బాధలో కూడా కర్తవ్యాన్ని ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టలేదు.
రామునికి జీవితం అనేది సుఖం కోసం కాదు, సత్యం కోసం అనే అవగాహన ఉంది, అందుకే బాధల మధ్య కూడా చలించకుండా ఉన్నాడు.
రాముడు “నాకే ఎందుకిలా జరుగుతుంది?” అని అడిగితే ప్రపంచానికి ఆదర్శం కాలేడు, కానీ సహనంతో నిలబడి కోట్లమందికి మార్గదర్శకుడయ్యాడు.
రాముడు బాధను ఓ శత్రువుగా కాదు, మనస్సును బలంగా చేసే ఓ గురువుగా చూశాడు, అందుకే ప్రతి కష్టాన్ని ఆత్మవికాసంగా మార్చుకున్నాడు.
ఆయనకు ధర్మం ముందు వ్యక్తిగత భావాలు చిన్నవే, కాబట్టి తన కన్నీళ్ల కంటే సమాజానికి అవసరమైన ఆదర్శాన్నే ముందుగా ఉంచాడు.
రాముడు మనకు నేర్పింది ఒక్కటే, కష్టం వచ్చినప్పుడు ఫిర్యాదు చేయకుండా ధర్మంతో నిలబడితే బాధ కూడా భవిష్యత్తును వెలిగిస్తుంది నిజమైన విజయంగా మారుతుంది.